MENU

  • 247 godzin - plakat wystawy

Wystawy

WŁADYSŁAW HASIOR

LIPIEC

Mała Galeria BWA-GTF

Władysław Hasior urodził się w 1928 r. w Nowym Sączu, zmarł w 1999 r. w Zakopanem. Studia na Wydziale Rzeźby w warszawskiej ASP. W latach 1957-68 pracował, jako nauczyciel w Szkole Kenara w Zakopanem. W latach 1970-71 pracował, jako scenograf w Teatrze Polskim we Wrocławiu i pedagog tamtejszej PWSSP. Znany przede wszystkim, jako twórca monumentalnych rzeźb - i łączonych wraz z ich realizacją akcji efemerycznych - Słoneczny rydwan, Płomienne ptaki, Ogniste ptaki, Płonące sztandary. Równolegle ze "Sztandarami" i realizacjami monumentalnymi tworzył kameralne rzeźby. W latach 80 - 90-tych tworzył "Portrety" w technice assemblage`u i collage`u. Asamblaże tworzył, od 1957 r. Reprezentował Polskę na Biennale w Sao Paulo w 1965 i 1971 r., Biennale w Wenecji w 1970 r. i wielu innych prestiżowych międzynarodowych wystawach.
 
Oryginalna twórczość Władysława Hasiora znajduje aprobatę nie u wszystkich odbiorców. W księgach pamiątkowych z wystaw można przeczytać skrajne opinie widzów, od super pochwał i zachwytów nad odkrywczością autora, ekspresją jego dzieł i nad głębokimi przeżyciami, jakich dostarczają – do potępiania i nazywania tej twórczości wielkim śmietnikiem i tandetą.
Istotnie artysta częstokroć na śmietniku szuka tworzywa do swych kolaży. Koła od starych rowerów, lalki pozbawione rąk, aluminiowe widelce, widły do gnoju, stara maszyna do szycia, zepsuta plastikowa zabawka, rozbite lusterko, zardzewiały nóż – wszystkie te przypadkowe elementy, odrzuty cywilizacji, stają się w kompozycjach tego artysty pełnymi znaczeń symbolami, składnikami często wstrząsających kompozycji o głębokiej wymowie humanistycznej i artystycznej. 
Władysław Hasior w swym dorobku artystycznym obok kolaży i sztandarów ma także bardzo interesujące pomniki. Hołdując czterem żywiołom używa często do uzyskania efektu żywy ogień, wodę, wiatr; Gazeta Lubuska 10-11.08.1985 r.
 



wróć