MENU

Galeria BWA

JACEK JAGIELSKI

"POGŁOS" - OBIEKTY

9 października - 7 listopada 2004 r.

W przedmiotach, z jakich Jacek Jagielski buduje swoje instalacje, można się doszukać jego osobistego słownika. Najczęściej występują kamienie, pióra, drewno i sznurek. Kamień pojawia się jako ciężarek – kojarzy się z żywiołem ziemi, nieprzekraczalnym działaniem grawitacji. Przeciwstawiają mu się pióra – pokonujące ciążenie, związane z powietrzem, lotem. Deski stanowią materiał konstrukcyjny.
Aby prace w pełni się zrealizowały, potrzebny jest widz, to on dopełnia całości, poruszając prace, jak w Karuzeli. Deska wisząca na pionowej osi, obracając się, wprawia w ruch wiatraczki z piór umieszczone na jej końcach. Zarazem nakręcające się na oś sznurki podciągają deskę do góry, by później siła grawitacji ściągnęła ją z powrotem. W tę grę włącza się poruszone powietrze w galerii. Za pośrednictwem instalacji zostaje nawiązany materialny kontakt widza z otoczeniem.
Realizacje Jagielskiego kojarzą się z pierwszymi projektami maszyn wykonywanych np. przez Leonarda da Vinci. Przez swą prostotę uświadamiają elementarne przesłania.
Jagielski zastanawia się nad kierunkiem, w jakim poszedł rozwój ludzkości – sposób panowania nad światem i związany z nim postęp techniczny. W takim rozumieniu elementy użyte w instalacjach zyskują nowe znaczenia. Pióro należało kiedyś do ptaka – żywego stworzenia wykorzystanego przez człowieka, nazywanego nawet symbolem wolności. Podobnie deska do niedawna podstawowy budulec domów i okrętów – była wcześniej żywym drzewem.
W pracy Strzała wiatraczek z orlich piór napędzany ciepłym powietrzem, wydobywającym się z umieszczonej pod nim lampy, jest jednocześnie lotką wielkiej srebrnej strzały skierowanej ku górze. Lampa umieszczona na stosie książek w zestawieniu ze strzałą może być pytaniem o kierunek, w jakim podąża człowiek. Podobnie jak w innych realizacjach Jagielskiego sensy zostają zbudowane poprzez odpowiednie zestawienie przedmiotów lub przeniesienie ich w nowy nietypowy kontekst.
Instalacje nabierają sensu ekologicznego w ścisłym znaczeniu tego słowa (gr. oíkos+lógos - dom + słowo, wiedza, nauka; http://pl.wikipedia.org/wiki/Ekologia). Mogą być traktowane jako refleksja nad sposobem, w jakim ludzie zamieszkują ziemię. Podobieństwo prac do zabawek przenosi uwagę do dzieciństwa – kojarzonego z beztroską i poznawaniem nowego. W instalacjach Jagielskiego pojawia się zarówno element doświadczania rzeczywistości, jak i refleksja nad odpowiedzialnością za otoczenie, w jakim żyjemy. Rodzi się nowa relacja pomiędzy marzeniami i rzeczywistością. 

fot. Z. Sejwa

fot. Z. Sejwa

fot. Z. Sejwa

fot. B. Nowak

fot. Z. Sejwa

fot. Z. Sejwa

fot. B. Nowak

fot. B. Nowak

fot. Z. Sejwa

fot. Z. Sejwa

fot. B. Nowak

wróć